FC BARCELONA

Futbol Club Barcelona - to hiszpański wielosekcyjny klub sportowy. Został założony w 1899 roku. Najważniejszym hasłem klubu jest "Més que un club", co w polskim tłumaczeniu brzmi "Więcej niż klub"

Drużyna ze stolicy Katalonii należy do najbardziej utytułowanych klubów na świecie.
FC Barcelona posiada około 150 000 socios - czyli członków klubu oraz miliony culés na całym świecie (część jest zrzeszona w oficjalnych fanklubach o nazwie penya). Sam klub posiada rozbudowaną infrastrukturę - stadiony Camp Nou i Mini Estadi, miasteczko sportowe Ciutat Esportiva Joan Gamper, szkółkę piłkarską La Masía oraz halę Palau Blaugrana,gdzie swoje mecze rozgrywają zawodnicy innych sekcji.

Do czołówki światowej można zaliczyć także zespoły Winterthur FCB, Barcelona-Cifec i FC Barcelona Sorli Discau. Klub ma również rezerwową drużynę piłki nożnej FC Barcelona B, a także profesjonalne zespoły futsalu FC Barcelona Senseit, koszykówki kobiet UB-Barça, rugby FC Barcelona Rugby, piłki nożnej kobiet oraz liczne sekcje amatorskie.



HISTORIA

22 października 1899 roku, Joan Gamper umieścił ogłoszenie w gazecie Los Deportes, mówiące o chęci założenia klubu piłkarskiego. Po przeczytaniu tegoż ogłoszenia, 29 listopada w Gimnasio Sole, zebrała się grupa 11 piłkarzy, chętnych wspomóc tenże projekt. Byli to: Gualteri Wild, Lluís d'Ossó, Bartomeu Terradas, Otto Kunzle, Otto Maier, Enric Ducal, Pere Cabot, Carles Pujol, Josep Llobet, John Parsons i William Parsons. W wyniku tego zgromadzenia, powstał nowy twór, zwący się Foot-Ball Club Barcelona. Kilka innych teamów z Hiszpanii, również ma angielskie korzenie, widać to w nazwach drużyn jak na przykład Athletic Bilbao. Legenda mówi, że Hans Gamper (zwany również Joanem) wybrał kolory klubowe po swoim pierwszym zespole FC Basel. Herb z początku był taki sam, jak miasta Barcelona, dopiero w 1910 roku, ogłoszono konkurs na projekt logo, wygrał go nieznany autor.

Dziesięć dni po założeniu klubu, 8 grudnia 1899 o godzinie piętnastej, na pierwszym boisku FC Barcelona, Velodromo de la Bonanova, rozegrano pierwszy, historyczny mecz, a rywalem byli Anglicy, którzy wygrali to spotkanie 1:0; bramka padła w pierwszej połowie spotkania. Ciekawostką jest to, iż grano w dziesięcioosobowych składach. Następnego dnia w istniejącym do dziś katalońskim dzienniku "La Vanguardia" napisano obszerną informację o tym meczu.

Swoje pierwsze zwycięstwo w historii drużyna odniosła 25 grudnia, wygrywając 3:1 w towarzyskim meczu z lokalnym zespołem Catala FC. Kilka miesięcy później zdecydowano, iż drużyna zasługuje na własne boisko, którego nie będzie musiała dzielić z inną drużyną. Zarząd wydzierżawił obiekt w pobliżu hotelu Casanovas.

FC Barcelona szybko stała się jednym z najlepszych klubów w Hiszpanii, biorąc udział w Pucharze Katalonii i Copa Del Rey. W 1901 roku wygrali pierwsze trofeum - Copa Macaya. Zaś w 1902 roku przegrali w finale Pucharu Króla, 2-1 z Club Vizcaya. W 1908 roku Gamper został po raz pierwszy prezydentem klubowym. Objął tą funkcję, gdy zespół staczał się w dół. Od 1905 roku nie zdobyli żadnego trofeum, na czym bardzo cierpiały finanse. Hans był łącznie pięć razy prezydentem, w różnych okresach czasu od 1908 do 1925. Jedną z jego głównych zasług, była pomoc w znalezieniu własnego klubu, dla drużyny. 14 marca, przenieśli się na Carrer Industria, mogące pomieścić sześć tysięcy kibiców. Gamper również zapoczątkował kampanię, mającą na celu zwiększenie liczby socios i w 1922 roku było ich już 10 tysięcy, co pozwoliło przenieść się na nowy stadion Les Corts. Z początku nowa arena mogła pomieścić 20 tysięcy, ale później została rozbudowana do imponującej liczby 60 tysięcy.

Przełom lat czterdziestych i pięćdziesiątych to prymat Blaugrany na arenie krajowej: Mistrzostwo Hiszpanii (1949, 1950, 1952, 1953), Puchar Hiszpanii (1951, 1952, 1953), Superpuchar Hiszpanii (1949), Trofeum Mallorki (1947), Puchar Civil Governor (1949), Copa Latina (1949), Puchar Theresa Therrara (1948, 1951), Puchar Eva Duarte (1946, 1948, 1952, 1953), Puchar Martini Rossi (1950, 1952, 1953). W roku 1957 oddano do użytku stadion o nazwie El Nou Estadi del Futbol Club Barcelona, który potocznie nazywa się Camp Nou. Pierwszym rywalem Barçy na nowym stadionie była Legia Warszawa. Klub ze stolicy polski przegrał 2:4. Rok 1957 jest dla klubu bardzo udany bo oprócz nowego klubu, Czerwono-niebiescy wygrywają także Puchar Hiszpanii i Mały Puchar Świata. Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych Barça zbiera obfite plony: Puchar Miast Targowych (1966), Puchar Hiszpanii (1968, 1971), Mistrzostwo Hiszpanii (1974), Puchar Miasta Palmy (1969, 1974), Festa D'elig (1970). Puchar Costa Brava (1973). W latach siedemdziesiątych Barcelona wygrywa między innymi: Puchar Miasta Palmy (1976), Puchar Badjozu (1977), Costa Del Sol (1977), Puchar Hiszpanii (1978) i najważniejsze Puchar Zdobywców Pucharów (1979).

Sezon 1973/74 przyniósł transfer nowej legendy katalońskiego zespołu - Johana Cruyffa. Wychowanek Ajaxu Amsterdam od razu zdobył serca cules, gdyż miał do wyboru przejście do Realu, lub Barcelony. Tylko od niego zależała decyzja. Wybrał Barcę, gdyż jak sam powiedział: "Nigdy nie przejdę do klubu, który sympatyzował z reżimem Franco". Wielki pomocnik bardzo zżył się z regionem Katalonii, nawet nadał bardzo tradycyjne dla tego miejsca imię swojemu synowi - Jordi. Pomógł w zdobyciu Mistrzostwa Hiszpanii po raz pierwszy od 1960 roku. W drodze do tego sukcesu, Johan wraz z zespołem rozgromili Real 5-0 na ich stadionie.

Cruyff wrócił na stare śmieci w 1988 roku, jako menedżer. Stworzył Dream Team, który wspomina się do dziś, porównując ją z obecnym składem. W sezonie 1989/1990 do drużyny Cruijffa dołączyli Ronald Koeman i Michael Laudrup. Zespół wygrał 2:0 w finale Pucharu Hiszpanii z Królewskimi (mecz był rozgrywany w Walencji), po raz kolejny triumfując w krajowych pucharach. Następny sezon też okazał się szczęśliwy – pomimo operacji wszczepienia by-passów, jakiej musiał poddać się trener Katalończyków oraz półrocznej pauzy w grze Ronalda Koemana (Christo Stoiczkow, piłkarz, który w barwach klubu rozegrał 151 spotkań i strzelił 76 bramek nie grał przez dwa miesiące z powodu zawieszenia), klub zdobył Superpuchar Hiszpanii, mistrzostwo Hiszpanii i mistrzostwo Katalonii oraz Puchar Theresa Therrara. W roku 1994 Blaugrana efektownie pokonała na Camp Nou 5:0 swojego największego rywala - Real Madryt. Bohaterem meczu był Romário, który strzelił trzy bramki. W tymże roku grająca ofensywny i widowiskowy futbol Barça okazuje się za słaba na defensywnie grający AC Milan, który pokonuje ją aż 4:0 w finale Ligi Mistrzów. Po tym okresie nastały dwa słabsze sezony (porażka z późniejszym mistrzem w 1995 roku na Santiago Bernabéu aż 0:5), z zespołem żegna się Johan Cruijff.
W sezonie 1996/1997 drużynę prowadził sir Bobby Robson, a do zespołu dołączyli Ronaldo i niechciany w Realu Madryt Luis Enrique. Doszli także: Vítor Baía, Fernando Couto, czy Laurent Blanc. Ronaldo i Luis Enrique spisywali się świetnie, pierwszy zdobył tytuł króla strzelców, a pochodzący z Asturii Enrique nie miał problemów z aklimatyzacją. Barcelona zdobyła Puchar Zdobywców Pucharów wygrywając w finale 1:0 z Paris Saint Germain po golu Brazylijczyka. W lidze hiszpańskiej, mimo zdobycia aż 102 goli, klub zajął drugie miejsce, ale zdobył na osłodę Puchar Króla Hiszpanii.

W sezonie 1997/1998 zespół prowadził już Louis van Gaal. W pierwszym sezonie Holendra Barcelona zdobyła dublet: mistrzostwo i puchar Hiszpanii. Natomiast w jubileuszowym sezonie 1998/1999 mistrzostwo Hiszpanii. W kolejnym sezonie mimo walki na kilku frontach FC Barcelona nie zdobył żadnego trofeum, a kibice mieli powoli dość van Gaala, który uczynił z Barçy holenderską kolonię. Przez kolejne kilka sezonów Barcelona rozczarowywała swych fanów, nie osiągając żadnych sukcesów mimo ogromnych pieniędzy wydanych na piłkarzy przez Joana Gasparta wybranego w 2000 na prezesa klubu.
Po niespełnionych obietnicach Gasparta nie pozostało nic. Nowe wybory wygrała młoda ekipa, z Joanem Laportą na czele. Pierwszą decyzją, dość kontrowersyjną było zatrudnienie Franka Rijkaarda jako szkoleniowca. Wcześniej Holender miał niezbyt przekonujące przygody z reprezentacją Holandii i Spartą Rotterdam.

Pierwsza połowa sezonu 2003/2004 bardzo niepokoiła, Barca nadal grała tak, jak za czasów Gasparta. Druga część tegoż sezonu, to jakby inna Blaugrana. Heroiczny bój, który sprawił, że Katalończycy zajęli drugie miejsce, tuż za Valencią, a przed Realem Madryt, zwiastował tłuste lata. Transfery takich piłkarzy jak Ronaldinho, Samuel Eto'o, Deco czy Ludovic Giuly oznaczały powracający blask. Do nowych nabytków dodano jeszcze grupę utalentowanych wychowanków klubu, takich jak Xavi Hernandez, Carles Puyol, Andres Iniesta, czy później Leo Messi. W następnych rozgrywkach w efekcie Barca nie miała równych, wygrywając La Ligę. Ronaldinho w 2005 roku został kolejnym piłkarzem Blaugrany, który został wybrany najlepszym piłkarzem roku na świecie. Jedynym niepowodzeniem było odpadnięcie z Chelsea w Lidze Mistrzów.

W następnym roku Barcelona kupiła jedynie dwóch piłkarzy. Marka van Bommela oraz Santiago Ezquerro. Ci dwaj zawodnicy nie grali zbyt często w podstawowym składzie. Rijkaard postawił na tych piłkarzy, którzy nie zawiedli go rok wcześniej. Postąpił słusznie. Barca znów wygrywa Primera Division i po raz drugi w historii klubu Champions Legaue. W finale podopieczni Franka Rijkaarda pokonali Arsenal Londyn 2:1. W Paryżu, na stadionie Saint Denis, Barca zmierzyła się z Arsenalem Londyn, z rewelacyjnym Thierrym Henry w składzie. Trzeba przyznać, że Kanonierzy w pierwszym kwadransie byli zdecydowanie lepsi, ale jedno genialne podanie do Ludovica Giuly zaważyło o tym, że bramkarz rywali Jens Lehman został ukarany czerwoną kartką, gdyż nie zdążył z interwencją. Utrzymująca się przez zdecydowaną większość czasu przy piłce Barca tuż przed przerwą straciła bramkę – po rzucie wolnym i główce Campbella, za faul, którego nie było. W drugiej połowie, po świetnych zagraniach rezerwowego Larssona, trafili jednak Samuel Eto'o i Juliano Belletti, a w międzyczasie świetnie dysponowany Victor Valdes dwukrotnie wybronił akcje sam na sam. Ostatecznie FC Barcelona wywalczyła drugi Puchar Europy w swojej historii, potwierdzając, że Joan Laporta zbudował w stolicy Katalonii naprawdę wielki zespół.
W okresie letnim klub zasilili dwaj świetni obrońcy Juventusu Turyn - Lilian Thuram i Gianluca Zambrotta, finaliści niemieckich mistrzostw świata. Problemy spotkały Laportę, któremu Kataloński Trybunał Arbitrażowy nakazał podać się do dymisji, celem rozpisania nowych wyborów. W efekcie jednak żaden z jego kandydatów nie uzyskał akceptacji Socios, przez co przez najbliższe trzy lata do zmiany sternika Blaugrany na pewno nie dojdzie. Drużynę wzmocnił także Eidur Gudjohnsen, pozyskany z Chelsea Londyn. Innym z następców Larssona, który odszedł do ojczyzny, mógł być Diego Forlan, ale tak się nie stało. Powrócił także niespełniony Javier Saviola, który nie mógł sobie znaleźć nowej drużyny.
Sezon 2007/08 to totalny upadek drużyny Franka Rijkaarda. Słaba postawa w lidze zakończyła się dopiero trzecim miejsce w końcowej klasyfikacji La Liga, ze stratą aż 18 punktów do zwycięskiego Realu Madryt. Trochę lepiej wiodło się Dumie Katalonii w Copa del Rey i Lidze Mistrzów, ale i w tych rozgrywkach, choć na szczeblu półfinałowym, Barca musiała uznać wyższość kolejno Getafe i Manchesteru United. Kolejny "suchy" sezon przyniósł spore zmiany w zespole. Odeszli między innymi Frank Rijkaard i Ronaldinho. Nowym trenerem został Josep Guardiola, który miał za zadanie przywrócić blask drużynie z Camp Nou.

Wspomniany Guardiola zmienił zespół nie do poznania. W sezonie 2008/09 drużyna pod przywództwem Pepa grała fantastyczny i, co najważniejsze, niezwykle skuteczny futbol. Wiele drużyn musiało wyjeżdżać z Camp Nou z ogromnym bagażem bramek, np. Malaga, Atletico i Valladolid, którym Messi i spółka zafundowali po sześć trafień. Zespół po raz pierwszy od dobrych paru lat dwukrotnie również pokonał Real Madryt. Na Camp Nou Blaugrana ograła Królewskich 2:0 po bramkach Eto'o i Messiego. O ile ten wynik jest jak najbardziej normalny, to 6:2, które zespół Guardioli zaaplikował stołecznym na Santiago Bernabeu, przejdzie do historii klubu ze stolicy Katalonii. Barca bez większych problemów (pomimo dobrej formy wspomnianego Realu) zdobyła 19. mistrzostwo Hiszpanii.

To nie było wszystko, na co w sezonie 2008/09 stać było głodny sukcesów zespół Barcelony. Pomimo gry w większości spotkań w rezerwowym składzie, Barca zdołała awansować do finału Pucharu Króla, gdzie bezdyskusyjnie ograła Athletic Bilbao 4:1. Bramki dla Dumy Katalonii w finale strzelali Toure, Messi, Bojan i Xavi.

Jakby tego było mało, Blaugrana przypieczętowała zdobycie potrójnej korony zwycięstwem w Lidze Mistrzów, które przyszło, bądź co bądź, zespołowi Guardioli najciężej. Barca w półfinale tych elitarnych rozgrywek była bardzo bliska odpadnięcia. Po bezbramkowym remisie w pierwszym spotkaniu na Camp Nou z Chelsea Londyn, w rewanżu Blaugrana od 9. minuty przegrywała 0:1 po golu Michaela Essiena. Na dodatek w drugiej połowie, czerwoną kartkę za faul taktyczny obejrzał Eric Abidal. To jednak nie załamało zespołu Dumy Katalonii, który, wprawdzie z kłopotami, ale do końca spotkania dążył do wyrównania. W 93. minucie spotkania, kiedy wydawało się, że Barca będzie musiała skupić się już tylko i wyłącznie na walce w La Liga i Pucharze Króla, zespół Guardioli wyprowadził akcję rozpaczy, którą na bramkę zamienił prześlicznym uderzeniem zza pola karnego Andres Iniesta. Barca zremisowała na Stamford Bridge z Chelsea 1:1 i awansowała do finału Ligi Mistrzów, gdzie zmierzyła się z Manchesterem United. W meczu rozegranym na Stadio Olimpico, Blaugrana nie dała szans mistrzom Anglii i zwyciężyła 2:0 po golach Eto'o i Messiego. Potrójna korona, a zarazem najbardziej udany sezon w historii Barcy stał się faktem.

Teraz podopieczni Guardioli mają chęć na powtórzenie dokonań poprzedniego sezonu i zdobycie wszystkich, największych trofeów w piłce klubowej. Patrząc na ich grę, jest to bardzo możliwe.



OSIĄGNIĘCIA

Międzynarodowe

Puchar Ligi Mistrzów (1992).

- 1991/1992 1:0 (dogrywka) rywal: Sampdoria Genua; bramka: Ronald Koeman w 111 minucie z rzutu wolnego

- 2005/2006 2:1 rywal: Arsenal F.C.; bramki: Samuel Eto'o w 76 minucie i Juliano Belletti w 81 minucie



Finał Ligi Mistrzów:

- 1960/1961 2:3 rywal: SL Benfica

- 1985/1986 0:0 (karne 0:2) rywal: Steaua Bukareszt

- 1993/1994 0:4 rywal: A.C. Milan



Puchar UEFA (Puchar Miast Targowych):

- 1957/1958 2:2 i 6:0 rywal: Reprezentacja Londynu

- 1959/1960 0:0 i 4:1 rywal: Birmingham City

- 1965/1966 0:1 i 4:2 rywal: Real Saragossa



Finał Pucharu UEFA:

- 1961/1962 2:6 i 1:1 rywal: Valencia CF



Puchar Zdobywców Pucharów:

- 1978/1979 4:3 rywal: Fortuna Düsseldorf

- 1981/1982 2:1 rywal: Standard Liege

- 1988/1989 2:0 rywal: Sampdoria Genua

- 1996/1997 1:0 rywal: Paris Saint-Germain



Finał Pucharu Zdobywców Pucharów:

- 1968/1969 2:3 rywal: Slovan Bratysława

- 1990/1991 1:2 rywal: Manchester United F.C.



Superpuchar Europy:

- 1993 1:1 i 2:1 rywal: Werder Brema

- 1998 2:0 i 1:1 rywal: Borussia Dortmund



Przegrane:

- 1979 0:1 i 1:1 rywal: Nottingham Forest

- 1982 1:0 i 0:3 (po dogrywce) rywal: Aston Villa

- 1989 1:1 i 0:1 rywal: A.C. Milan

- 2006 0:3 (0:2) rywal: Sevilla FC



Puchar Interkontynentalny/Klubowe Mistrzostwa Świata: 0



Przegrane:

- 1992 1:2 rywal: Sport Club Corinthians Paulista

- 2006 0:1 rywal: Internacional Porto Alegre



Puchar Łaciński:

- 1949, 1952



Mały Puchar Świata:

- 1957



Play-off Inter-Cities Fairs Cup:

- 1971.



Puchar Beckenbauera[27]:

- 2007 1:0 rywal: Bayern Monachium






Krajowe



Mistrzostwo Hiszpanii:

- 1928/1929, 1944/1945, 1947/1948, 1948/1949, 1951/1952, 1952/1953, 1958/1959, 1959/1960, 1973/1974, 1984/1985, 1990/1991, 1991/1992, 1992/1993, 1993/1994, 1997/1998, 1998/1999, 2004/2005, 2005/2006.



2 miejsce:

- 1929/1930, 1945/1946, 1953/1954, 1954/1955, 1955/1956, 1961/1962, 1963/1964, 1966/1967, 1967/1968, 1970/1971, 1972/1973, 1975/1976, 1976/1977, 1977/1978, 1981/1982, 1985/1986, 1986/1987, 1988/1989, 1996/1997, 1999/2000, 2002/2003, 2006/2007.



3 miejsce:

-1931/1932, 1942/1943, 1956/1957, 1957/1958, 1965/1966, 1968/1969, 1971/1972, 1974/1975, 1983/1984, 1989/1990, 1995/1996, 2007/2008.



Puchar Hiszpanii:

- 1909/1910, 1911/1912, 1912/1913, 1919/1920, 1921/1922, 1924/1925, 1925/1926, 1927/1928, 1941/1942, 1950/1951, 1951/1952, 1952/1953, 1956/1957, 1958/1959, 1962/1963, 1967/1968, 1970/1971, 1977/1978, 1980/1981, 1982/1983, 1987/1988, 1989/1990, 1996/1997, 1997/1998.



Superpuchar Hiszpanii:



od lewej mecze u siebie i na wyjeździe



- 1983 3:1 i 0:1 rywal: Athletic Bilbao

- 1991 1:0 i 1:1 rywal: Atlético Madryt

- 1992 3:1 i 1:2 rywal: Atlético Madryt

- 1994 0:2 i 4:5 rywal: Real Saragossa

- 1996 5:2 i 1:3 rywal: Atlético Madryt

- 2005 3:0 i 1:2 rywal: Real Betis

- 2006 1:0 i 0:3 rywal: Espanyol Barcelona



Przegrane:

- 1985, 1988, 1990, 1993, 1997, 1998, 1999



Mistrzostwo Katalonii:

- 1904/1905, 1908/1909, 1909/1910, 1910/1911, 1912/1913, 1915/1916, 1918/1919, 1919/1920, 1921/1922, 1923/1924, 1924/1925, 1925/1926, 1926/1927, 1927/1928, 1929/1930, 1930/1931, 1931/1932, 1934/1935, 1935/1936, 1937/1938.



Puchar Ligi:

- 1982/1983 2:2 i 2:1 rywal: Real Madryt

- 1985/1986 0:1 i 2:0 rywal: Real Betis



Puchar Katalonii:

- 1999/2000 3:0 rywal: Mataró

- 2003/2004 1:0 rywal: Espanyol Barcelona

- 2004/2005 2:0 rywal: Espanyol Barcelona

- 2006/2007 1:1 (k.5-4) rywal: Espanyol Barcelona



Puchar Joana Gampera:

- 1966, 1967, 1968, 1969, 1971, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979, 1980, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008.



Puchar Alfonso Macaya (Puchar Katalonii):

- 1902, 1905, 1909, 1910, 1911, 1913, 1916, 1919, 1920, 1921, 1922, 1924, 1925, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1932, 1935, 1936, 1938.



Puchar Martina Rossiego:

- 1952, 1953.



Puchar Pirenejów:

- 1910, 1911, 1912, 1913.



Liga Śródziemnomorska:

- 1937.



Puchar Barcelony:

- 1903.



Puchar ligi Katalońskiej:

- 1937/1938




KADRA

Nr. Imię i nazwisko  (Pozycja)

1. Victor Valdes (Bramkarz)
2. Daniel Alves (Obrońca)
3. Gerard Pique (Obrońca)
5. Carles Puyol (Obrońca)
6. Xavi Hernandez (Pomocnik)
7. David Villa (Napastnik)
8. Andres Iniesta (Pomocnik)
9. Bojan Krkić (Napastnik)
10. Leo Messi (Napastnik)
11. Jeffren Suarez (Napastnik)
13. Jose Manuel Pinto (Bramkarz)
14. Javier Mascherano (Pomocnik)
15. Seydou Keita (Pomocnik)
16. Sergio Busquets (Pomocnik)
17. Pedro Rodriguez (Napastnik)
18. Gabriel Milito (Obrońca)
19. Scherrer Cabelino (Andrade Maxwell Obrońca)
20. Ibrahim Afellay (Pomocnik)
21. Adriano Correia (Obrońca)
22. Eric Abidal (Obrońca)

Urodziny 
22. Daniel Alves 6.05. - 28. urodziny
22. Andres Iniesta 11.05. - 27. urodziny

TRENERZY

Josep Guardiola - urodził się 18-ego stycznia 1971 roku w Santpedor, miasteczku oddalonym od Barcelony o 73km. Właśnie w tej katalońskiej miejscowości wychowywał się wraz z trójką rodzeństwa. Obecnie jest żonaty z Christiną Serra, ma trójkę dzieci - Marię (ur. 2000) i Mariusa (ur. 2003) oraz córkę Valentinę (ur. 2008)



Po długiej i pełnej sukcesów karierze piłkarskiej, Pep postanowił spróbować sił w roli trenera. Pierwszym klubem, jakim przyszło mu kierować została Barça B, z którą wywalczył awans. Był to jego pierwszy i ostatni sezon w drużynie rezerwowej. Po zwolnieniu Franka Rijkaarda z posady szkoleniowca pierwszej drużyny, zarząd klubu postanowił zaufać właśnie Guardioli i to jemu powierzył funkcję trenera Dumy Katalonii.



Kariera piłkarska



Na boisku Pep grał jako defensywny pomocnik. Swą przygodę z piłką rozpoczął w amatorskim Gimnastic Manresa, lecz bardzo szybko po tym fakcie przeniósł się do Barcelony. W wieku 13 lat trafił do słynnej barcelońskiej szkółki - La Masia. W Primiera Divison zadebiutował 16-ego grudnia 1990 roku w meczu z Cadiz. Po swoim debiucie został włączony na stałe do Dream Teamu Johana Cruyffa. Na boisku stanowił bardzo trudną zaporę do przejścia, był bardzo utalentowany, znakomity techniczne i jak się później okazało, został filarem FC Barcelona na długie lata. Holenderski trener dał Guardioli szansę, którą ten błyskawicznie wykorzystał i stał się jedną z ważniejszych części Dream Teamu, pełniąc rolę mózgu, duszy i ust Barçy; w wieku 20 lat stał się niekwestionowanym liderem Blaugrany. W 1997 roku, Guardiola przejął opaskę kapitana od José Marii Bakero i dumnie nosił 'Senyerę' na ramieniu aż do końca przygody w katalońskim klubie.



W ciągu jedenastu lat na Camp Nou, Guardiola zagrał w 472 spotkaniach, strzelając dziesięć bramek. W tym czasie udało mu się zdobyć Puchar Europy (1991/92), Puchar Zdobywców Pucharów (1996/97), dwa SuperPuchary Europy (1992 i 1997), sześć tytułów Mistrza Hiszpanii (1990/91, 91/92, 92/93, 93/94, 97/98 and 98/99), dwa Puchary Hiszpanii (1996/97 i 97/98), cztery SuperPuchary Hiszpanii (1991, 1992, 1994 i 1996) oraz trzy Puchary Katalonii (1990/91, 92/93 i 99/00). Swoją karierę w Barcelonie Pep zakończył w 2001 roku, a odejście argumentował chęcią podjęcia nowych wyzwań, poznaniem innych lig, drużyn i kultur.



Po opuszczeniu rodzinnej Katalonii, Guardiola trafił do Serie A, gdzie związał się z zespołem Brescii Calcio. Jego kariera we Włoszech nie należała jednak do udanych. Po roku przeprowadził się do Rzymu, gdzie występował pół sezonu w AS Roma, by znów powrócić do Brescii. W 2003 roku Pep podpisał kontrakt z katarskim Al-Ahli, gdzie stał się prawdziwą gwiazdą tamtejszej ligi. Piłkarską karierę zakończył w Meksyku, w zespole Dorados de Sinaloa.



Guardiola wielokrotnie występował także w reprezentacji Hiszpanii. Był filarem kadry do lat 23, która zdobyła złoty medal na Igrzyskach w Barcelonie. W dorosłej reprezentacji zadebiutował 14-ego października 1992 roku w meczu z Irlandią Północną. Grał na Mistrzostwach Świata w 1994 i Mistrzostwach Europy w 2000 roku. Jako rodowity Katalończyk bronił także barw reprezentacji tego regionu.



Kariera trenerska



Pierwszym wyzwaniem dla Pepa w roli trenera było objęcie stanowiska szkoleniowca Barçy B. Cel postawiony przed Guardiolą był jasny: drużyna miała powrócić do Segunda B, po tym jak sezon wcześniej z niej spadła. Ze swojego zadania były gracz Barcelony wywiązał się nader dobrze. Ze wszystkich 42 ligowych meczów wygrał aż 28, dziewięć zremisował, a zaledwie pięć razy musiał przełknąć gorycz porażki. W dwóch meczach fazy play-off dającej awans, jego drużyna strzeliła dziewięć bramek, nie tracąc przy tym ani jednej! Barça B pod kierownictwem Guardioli nie przegrała żadnego meczu na własnym terenie. Jej styl gry charakteryzował się presingiem, graniem na całej szerokości boiska i efektywnym wykorzystywaniem stałych fragmentów gry.



8-ego maja 2008 roku prezes Klubu - Joan Laporta ogłosił na konferencji prasowej, że dotychczasowy trener, Frank Rijkaard, odejdzie wraz z końcem sezonu, a jego następcą zostanie Josep Guardiola. Katalończyk pochłonięty jeszcze pracą z młodzieżą, powoli układał sobie w głowie plan odbudowy pierwszej drużyny. Z dniem 30-ego czerwca został oficjalnie nowym szkoleniowcem FC Barcelona.



Piętnasty w historii kataloński trener Barcelony, obejmował pierwszą drużynę z jasnym celem. Zakończyć dwuletni okres bez wygrywania żadnego znaczącego trofeum. Aby tego dokonać postanowił wykorzystać ten sam system gry 4-4-3, w którym grał jeszcze jako zawodnik oraz stosował w Barcelonie Atletic. Guardiola wyznaje tylko jedną wizję futbolu, opartą na ataku, długim posiadaniu piłki i pressingu. Barcelona pod jego wodzą dokładnie w ten sposób realizuje swoją grę i tak samo wyglądała gra Barcy Atletic, Woli przełożyć dobro całego zespołu nad dobro jednego zawodnika. Dla niego, piłka nożna to sport zespołowy i siebie uważa za bezpośrednio odpowiedzialnego za wyniki.



Guardiola jest bardzo skrupulatnym trenerem, który zawsze dostrzega najmniejsze detale. Przed każdym spotkaniem, dokładnie ogląda mecze rozgrywane przez najbliższego rywala i zawsze skupia się tylko na najbliższym spotkaniu. Jest fantastycznym motywatorem, który potrafi obudzić w zawodniku to, co najlepsze. Taka filozofia doprowadziła go do ogromnego sukcesu już w pierwszym roku pracy. Jako pierwszy hiszpański zespół w historii Barcelona zdobyła potrójną koronę wygrywając rozgrywki La Liga, Puchar Hiszpanii i Ligę Mistrzów. Ten fantastyczny rok sprawił, że Guardiola jest trzecią osobą po Cryuffie i Samitierze, który wygrywał krajowe rozgrywki ligowe jako trener i jako zawodnik. Stał się również szóstym w historii, który dokonał podobnego wyczynu w Lidze Mistrzów. Jako pierwszy również zdobył tryplet w XXI wieku.



Sezon 2009/10 zaczął się jeszcze lepiej dla Pepa Guardioli i jego zespołu. Drużyna wygrała kolejno Superpuchar Hiszpanii, Superpuchar Europy, a pod koniec roku po raz pierwszy w historii Klubu, Barca z Pepem na ławce trenerskiej wygrała Klubowe Mistrzostwo Świata. Dzięki temu Pep Guardiola nieodwracalnie zapisał się złotymi zgłoskami do historii piłki nożnej. Jego Barcelona jako pierwsza drużyna w historii zdobyła sześć pucharów w ciągu jednego roku.



Asystent trenera: Tito Vilanova, urodzony w Bellcaire d'Empordà w 1969 roku. Na ławce trenerskiej pierwszej drużyny pojawił się razem z Guardiolą, tak jak obecnie, był on jego asystentem w Barçie Atletic. Obu panów łączy jednak z zespołem rezerw o wiele więcej. Pierwsze poważne kroki w swojej piłkarskiej przygodzie stawiali właśnie w drużynie B, ale zawrotną karierę zrobił tylko jeden z nich. Vilanova odszedł do Figueres, a z debiutem w Primera Division musiał poczekać do czasu przeprowadzki do Celty Vigo, w której spędził trzy sezony. Kolejne etapy jego kariery przebiegały spokojnie w mniejszych klubach: Badajoz, Mallorca, Lleida i Elche. Korki na kołku zawiesił w Gramenet.



Tito wypracował sobie ogromne zaufanie w oczach Guardioli podczas ich współpracy w drużynie rezerw. Stąd też Pep nie miał najmniejszych wątpliwości przy ustalaniu składu sztabu, z którym przyjdzie mu pracować w najbliższych sezonach. Vilanova wykazał się tam wielką wiedzą taktyczną, w Terceta Division znacznie trudniej zdobywa się informacje o rywalach, niż w elitarnych rozgrywkach Primera Division, czy europejskich pucharów. Francesc poradził sobie z tym wyśmienicie. Wielu nazywa go głównym strategiem Guardioli.



Doświadczenie w roli trenera Vilanova zdobywał w Palafrugell (spadek do Primera Catalana), Figueres, Terrassie i oczywiście Barçie B. Jednak mimo niewielkiego doświadczenia, Katalończyk udźwignął ciężar prowadzenia tak wielkiego klubu, jakim jest Barcelony.



Trener bramkarzy: Carles Busquets Barroso, urodzony 19-ego lipca 1967 roku w katalońskim miasteczku Badia del Vallès. Jest ojcem obecnego zawodnika Barcy, Sergio Busquetsa. Stanowisko trenera bramkarzy zajął przed rozpoczęciem sezonu 2010/11, zastępując na nim Juana Carlosa Unzué, który przyjął propozycję Numancii. Busquets to wieloletni zawodnik Barcelony. Reprezentował barwy Klubu w latach 1988-1998, lecz pierwszym bramkarzem Barcy został dopiero w 1994 roku, kiedy z Klubu odszedł Andoni Zubizarreta. Był członkiem Dream Teamu Johana Cruyffa. Sportową karierę zakończył w 2003 roku po wypełnieniu kontraktu w zespole UE Lleida.



Carles Busquets w 1988 roku w wieku 21 lat został włączony do pierwszej drużyny Barcelony. Wtedy pierwszym bramkarzem Dumy Katalonii był legendarny Andoni Zubizarreta. Katalończyk długo pozostawał w cieniu słynniejszego kolegi. Występował tylko w meczach o Puchar Króla, a w lidze czy europejskich pucharach grał jedynie, gdy popularny Zubi był kontuzjowany. Sytuacji zmieniła się w 1994 roku, po klęsce Dream Teamu Cruyffa w finale Ligi Mistrzów z Milanem (0:4). Wtedy holenderski trener postanowił zrezygnować z Zubizarrety i uczynić 27-letniego Busquetsa numerem '1'. Ta decyzja wzbudziła wiele kontrowersji wśród kibiców Barcy. Busiego ceniono za odwagę, zwinność, refleks i dobrą grę nogami, jednak krytykowano za brak regularności i spektakularne błędy, które mu się przytrafiały.



Johan Cruyff wprowadził do stylu gry nowy trend - bramkarza, który miał być ostatnim obrońcą, świetnie grającego nogami i potrafiącego dokładnie podać lub przerzucić piłkę. To uczyniło Busquetsa niepodważalnym numerem '1'. Charakterystyczne dla portero Barcy było to, że zawsze bronił w długich spodniach, przez co krytycy nazywali go pogardliwie 'bramkarzem piłki ręcznej'.



Jednak era Carlesa Busquetsa w Barcelonie nie trwała długo. W 1996 roku, kiedy zwolniono Cruyffa, nowy trener Sir Bobby Robson nie był zachwycony katalońskim bramkarzem. Anglik pierwszym bramkarzem Barcy uczynił Victora Baia. Po roku na ławce trenerskiej zasiadł Louis Van Gaal, jednak u Holendra tata Sergio Busquetsa, nadal był rezerwowych. Niedługo potem odszedł do UE Lleidy, gdzie występował przez pięć lat i zakończył karierę.



Grając w Barcelonie, Busquets 6-krotnie zdobył Mistrzostwo Hiszpanii, trzykrotnie Puchar Króla i raz w 1996 roku Superpuchar Hiszpanii. Na arenie międzynarodowej również był bardzo utytułowany. W 1992 roku zdobył Puchar Europy, a w 1993 i 1998 w górę podniósł Superpuchar Europy. Teraz będąc trenerem bramkarzy FC Barcelony stara się przekazać wszystkie swoje umiejętności i doświadczenie obecnym piłkarzom Barcy.



Trener fitness: Lorenzo Buenaventura jest odpowiedzialny przede wszystkim za trening fitness piłkarzy. Urodził się on w 1963 roku w Sevilli i jest jednym z najbardziej uznanych specjalistów w swojej dziedzinie w całej Hiszpanii. Karierę rozpoczynał w Cadiz CF, gdzie spędził kilka sezonów. Następnym przystankiem okazał się Real Valladolid, później Espanyol Barcelona, Atletico Madryt i reprezentacja narodowa Argentyny, z którą pojechał na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii w 2002 roku. Po tej przygodzie powrócił do Kadyksu, gdzie z lokalną drużyną wypracował awans do Primera Division.



Jego marka ceniona jest w całej Europie. Przez jego ręce przewinęły się dziesiątki wyśmienitych zawodników, takich jak: Simeone, Aimar, Paunovic, Kewell, Heinze, Maxi Rodriguez i Martin Petrov. W roku 2007 Buenaventura otrzymał oferty pracy z Manchesteru United oraz Realu Madryt, zdecydował się jednak pozostać w zespole Cadizu. W czerwcu 2008 napłynęła propozycja pracy z Barcelony, której już nie odrzucił.